Άλλο Κριτική Εγκληματολογία και άλλο κριτική στο κράτος

Εκτύπωση | Αποστολή | Μοιράσου

Νέοι, Έγκλημα & Κοινωνία, τχ. 4, Νοέμβριος 2010

Η Αγία Τριάς. Taylor, Walton και Young, μας είπαν ότι η εγκληματολογία πρέπει να μετατραπεί από επιστήμη που συμβάλλει στον κοινωνικό έλεγχο, σε επιστήμη που αγωνίζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη. Έτσι, λοιπόν, οι κριτικοί εγκληματολόγοι, όλων των επιμέρους προσεγγίσεων, λένε, ότι η αφετηρία για τις περιπτωσιακές ή άλλες τροποποιήσεις δεν μπορεί να γίνει, παρά μόνο, με τη μια σημαντική ανατροπή του τρόπου λειτουργίας του κράτους, που πολύ ωραία, τώρα, τοποθετήθηκε από το Γιώργο Νικολόπουλο. Από την πλευρά μου θα αρχίσω με ορισμένες βασικές μου ενστάσεις.

Εάν ο θετικισμός αποθρησκευτικοποίησε το έγκλημα, π κριτική εγκληματολογία, κατά τη γνώμη μου, το επαναθρησκευτικοηοίησε. Διότι είναι γεγονός ότι η κριτική εγκληματολογία, πρώτον, απέτυχε ή μάλλον, αντικατέστησε τις παλιές θετικιστικές νομοτέλειες με έναν άλλο ντετερμινισμό, το ντετερμινισμό του απευθείας προϊόντος του κράτους, δηλαδή, αν ως προϊόν της βιολογίας, ο γεννημένος εγκληματίας ήταν μια λάθος εκτίμηση, το προϊόν του κράτους δεν αποτέλεσε και αυτό μια λάθος εκτίμηση; Ένας άλλος ντετερμινισμός: Όμως απέτυχε, όπως απέτυχε ο θετικισμός, όπως απέτυχε και η μαρξιστική προσέγγιση. Διότι, το εγκληματολογικό πρόβλημα δεν είναι αν υπάρχουν οι ανισότητες που υπάρχουν, το πρόβλημα είναι γιατί στο 20% των φτωχών, ας πούμε στην Ελλάδα, δεν έχουμε 20% εγκληματίες: Αν συνιστά αυτή κάθετη νομοτελειακή σχέση, όπως επιθυμούν να τη διατυπώσουν, θα έπρεπε να υπάρχει γενικευμένη αντίδραση κι όμως αυτό δε συμβαίνει έτσι. Άρα αυτός ο ατομικός παράγοντας, τον οποίο γενικά εξοβελίζουμε, ότι «δεν υπάρχει», «υπάρχει το κράτος μόνο», δε φαίνεται να λειτουργεί.